قبول
From دانشنامه تخصصی حقوقی
قبول الف ـ قبول در قانون و فقه تعریف نشده است، می توان گفت قبول عبارت است از قصد انشاءیی که در جهت عکس ایجاب قرار گرفته و در ایجاد اثر یک عقد، مکمل ایجاب می باشد و به طور خلاصه می توان آن را قصد انشاء مکمل قصد انشاء دیگر نامید.
ب ـ قبول در مقابل رد (و یا اعتراض) مفهومی است، مغایر با مفهوم بالا مثلاً مالک در عقد فضولی حق دارد عقدی را که روی مال او واقع شده است، قبول کند یا کسی که حکم بدوی علیه او صادر شده، می تواند به آن اعتراض نکند و این را هم قبول به این معنی می نامند (در فارسی تمکین به حکم گفته می شود) قبول به این معنی را Acquiescement نامیده اند و به این معنی اصطلاحی است که در مدنی و آیین دادرسی مدنی و کیفری و اداری به کار می رود.
