شرط

From دانشنامه تخصصی حقوقی

شرط :

الف ـ امری است محتمل الوقوع در آینده که طرفین عقد یا ایقاع کننده، حدوث اثر حقوقی عقد یا ایقاع را (کلاً یا بعضاً) متوقف بر حدوث آن امر محتمل الوقوع کند (ماده ۲۲۲ ببعد قانون مدنی).

ب ـ وصفی که یکی از طرفین عقد، وجود آن را در مورد معامله تعهد کرده باشد بدون اینکه آن وصف، محتمل الوقوع در آینده باشد ( ماده ۲۳۵ ق ـ م) این شرط را شرط صفت گویند.

(فقه) در فقه به معنی مطلق تعهد ( اعم از ضمن عقد یا بطور مستقل و جدای از عقد) است. به همین جهت، شرط را بدو قسمت تقسیم می کنند: شرط ضمن عقد و شرط ابتدایی در حقوق فرانسه condition امری است حادث و مستقل و محتمل الوقوع که زوال یا حدوث حقی بر تحقق آن موقوف شود ولی clause شرطی است که در یک عمل حقوقی گنجانده می شود به منظور تکمیل یا تغییر آثار حقوقی معمولی آن. لذا شرط در قانون مدنی ما اعم از هر دو معنی بالا است.

در اصطلاحات اصول فقه هر امری است که وجود آن برای تحقق امر دیگری لازم باشد و در تعریف آن گویند: (الشرط مایلزم من عدمه العدم و لایلزم من وجوده الوجود) یعنی شرط عبارت است از چیزی که اگر نباشد، مشروط به وجود نمی آید ولی اگر شرط به وجود آید به تنهایی برای ایجاد مشروط کافی نیست.