اظهار اراده

From دانشنامه تخصصی حقوقی

در حقوق مدنی ایزان و فقه امامیه آمده است که ایجاب و قول بر هر لفظی که مبین رضا و و قصد با شد دلا لت دارد.ماده 1062قانون مدنی که البته در ماده 194 قانون مدنی نیز در عقود ساری و جا ریست. مانند عقد نکاح

در اینجا احکام کلی عقود و شر ایط عامه تکالیف جاریست ولی باید صراحت در لفظ موجب و قبول در لفظ قابل باید معین باشد. حال در قانون آمده است اگر اخرس باشد یا الکن هم با اشاره می توان ایجاب و قبول را مد نظر قرار داد ولی آیا می توان گفت که با نوشته هم می شود ایجاب و قبول را مد نظر قرار داد و قبول داشت؟

فقهای امامیه و بسیاری از فقهای حنفیه این نظر را قبول دارند.

در اینجا به 2 منبع بسیار معتبر فقهی اشاره می کنم:

حضرت امام خمینی در تحریرالوسیله میفرمایند:

ایجاب و قبول لفظین دالین علی انشا المعنی المقصود و الرضا به دلاله معتبره عند اهل المحاوره..........وفی غلب المعا ملات و لا کتابه پس می توان از این منطوق بدین صورت فهم مسئله کرد که ایشان نوشته را در مسئله ایجاب و قبول قبول ندارند.

در کتاب روضه البهیه آمده:الایجاب و القبول الفظین و..قیل لا واجب لان غیر العربیه من اللغات و.....و لان الغرض المعانی المقصود پس در اینجااشاره به همان ماده 1062 قانون مدنی اشاره دارد.

در کتاب law text , gcse law هم کاملا بیان شده که نحوه اراده می توان بهر صورتی بیان شود.

و اما ما نحن فیه درباره مثال بالا که گفته شد نکاح بود صحبت از سکوت بمیان می آید. در کتاب حدائق جلد6- فصل ازدواج آمده که: السکوت فی المقام بیان السکوت فی المقام حا جت البیان

البته در این مورد سکوت باکره را نشانه عفت و شرم او می دانند ولی به نظر بنده و دکتر تقی زاده سکوت فقط سکون و ایستایی است و هیچ علامتی دال بر رضا قلمداد نمی شود.

البته این هم در نظر داشته با شید که ماده 217 قانون مدنی را نباید با این مورد خلط نمود.